De Potato Dance (lokaal bekend als het Baile de la Papa) is een unieke, bijna 70 jaar oude feesttraditie uit het dorpje El Hoyo, gelegen in de gemeente La Aldea de San Nicolás in het afgelegen westen van Gran Canaria. Hoewel aardappelen (papas) een hoofdrol spelen in de Canarische keuken, staan ze hier centraal in een hilarische en behendige danswedstrijd die generaties samenbrengt.
Het ontstaan
De traditie ontstond rond het einde van de jaren 50. Een lokale bewoner genaamd Jorge verzamelde na de aardappeloogst een emmer vol aardappelen van exact dezelfde grootte. Het eerste feest werd georganiseerd in een lokale garage, waarbij lege tomatenkisten als stoelen dienden voor de moeders die een oogje in het zeil hielden. In de conservatieve tijd van weleer was de dans overigens niet geheel onomstreden: oudere dorpelingen beschuldigden de jeugd er gekscherend van dat ze de dans puur hadden bedacht om zo dicht mogelijk tegen elkaar aan te kunnen schuren!
Hoe werkt het?
Het principe van het Baile de la Papa is even simpel als uitdagend:
- Het doel: Koppels moeten dansen terwijl ze samen één aardappel tussen hun voorhoofden geklemd houden.
- De regels: Je mag de aardappel absoluut niet met je handen of neus aanraken of ondersteunen. Zodra de aardappel verschuift of op de grond valt, is het koppel direct gediskwalificeerd. Een strenge jury controleert de dansers nauwlettend.
- De opbouw: Om het de deelnemers extra moeilijk te maken, voert de organisatie de moeilijkheidsgraad gaandeweg op. De muziek gaat steeds sneller, en koppels krijgen opdrachten zoals dansen op één been, met de handen op de rug, of met de handen in de lucht. Het koppel dat als laatste overblijft met de aardappel op zijn plek, wint een trofee.
Behoud van cultureel erfgoed
Vandaag de dag maakt de dans vast deel uit van de jaarlijkse buurtfeesten ter ere van San Pedro (Fiestas en Honor a San Pedro).
Omdat het dorp te maken heeft met ontvolking en vergrijzing, vechten de lokale buurtvereniging en de gemeente hard om deze unieke traditie te bewaren. Er is de afgelopen jaren zelfs wetenschappelijk en historisch onderzoek naar gedaan om het te registreren als officieel immaterieel cultureel erfgoed van de Canarische Eilanden. Het is een prachtig symbool van de hechte gemeenschapszin en de humor van het eiland.